Nisa të postoj për dy arsye. Të dyja i them në këtë video.
Së pari, doja ta zhvilloja zërin tim. Të mund të flisja më lirshëm për atë që mendoj, për atë që kam përjetuar dhe për atë që ndodh brenda meje.
Së dyti, doja të bëja video për veten kur i kisha gjashtëmbëdhjetë, shtatëmbëdhjetë, tetëmbëdhjetë vjet.
Ky është një publik shumë i veçantë. Para ndjekësve, para reagimeve, është një version më i ri i imi që mban besime për të cilat do të më duheshin vite që t’i kuptoja dhe t’i përditësoja.
Duke i folur personit që kam qenë
Hollësia që ka rëndësi në këtë video është koha që u desh: vite duke i përpunuar besimet e formuara kur isha i ri. Prandaj si publik i përmend pikërisht ato mosha.
Mund ta marrësh një ide aq herët, sa të të duket si pjesë e trupit tënd. Më vonë ndodh diçka që nuk përputhet më me të. Fillon të pyesësh nga erdhi ai besim, a të shërben ende, a e zgjodhe ndonjëherë vetë.
Për mua, krijimi i këtyre videove është mënyrë për ta shprehur atë kërkim me fjalë. Jo për t’u shtirur se kërkimi ka përfunduar.
Kur paramendoj se po i flas vetes më të re, detyra bëhet më konkrete se “thuaj diçka mbresëlënëse”. Çfarë e pata keqkuptuar? Çfarë vonova tepër ta vija në dyshim? Çfarë do të doja që ai ta shqyrtonte vetë?
Kjo pjesa e fundit ka rëndësi. Nuk dua ta zëvendësoj një bindje të huazuar me një tjetër vetëm sepse e dyta është e imja.
Zëri ka të drejtë të zhvillohet
Në video flas për të parë çfarë më vjen në mend dhe çfarë gjërash interesante mund të krijoj. Pas atij mendimi nuk ka një manual të përfunduar të markës. Ka një eksperiment: a mund të dal, të flas sinqerisht dhe ta zbuloj çfarë kam vërtet për të thënë?
Ta gjesh zërin nuk do të thotë ta publikosh çdo hollësi private ose ta trajtosh versionin e parë të një mendimi si të shenjtë. Para postimit do t’i ndaja tri gjëra: çfarë ndodhi, çfarë mendoj se do të thotë dhe çfarë mund ta mbështes realisht. Nëse në histori është edhe dikush tjetër, rëndësi ka edhe privatësia e tij.
Prandaj edhe këta artikuj mund t’u shtojnë kontekst videove. Një video e shkurtër mund ta përcjellë ndjesinë. Shkrimi i jep më shumë hapësirë shpjegimit, përfshirë mundësinë për ta korrigjuar një teprim ose për ta bërë të dukshëm një kufizim.
Në videon origjinale, të folurit online e quaj një lloj terapie. Kjo përshkruan si më ndihet mua shprehja; nuk është pretendim se postimi publik është terapi klinike apo se do t’i bëjë mirë secilit. Dikujt tjetër mund t’i përshtatet më shumë një fletore private ose një bisedë.
Shkrimi im për krijimin e përditshëm e vazhdon këtë eksperiment. Nuk kërkon që çdo përpjekje të bëhet shfaqje publike.
Doja ta nisja pa u shtirur. Pa pasur nevojë të dukesha i përkryer. Pa qenë i detyruar të shpikja diçka që askush nuk e kishte menduar më parë.
Doja ta dëgjoja si do të tingëllonte zëri im sapo ta lija të fliste.
Burimet dhe shënimet e llogaritjeve
-
Ky është reflektim personal i mbështetur te videoja origjinale. Moshat dhe dy arsyet për të postuar vijnë nga videoja. Pyetjet për veten më të re dhe dallimet para publikimit janë shtjellime editoriale, jo ngjarje të tjera biografike apo citime të drejtpërdrejta.
-
Videoja dhe miniatura origjinale: Eduard Luta në TikTok. Publikuar më 2026-05-19. Burimet u kontrolluan më 26 shtator 2026.