Ëndërroj të kem jetuar një jetë të përmbushur.
Të kem krijuar aq shumë, sa të më japë ende qëllim kur të jem plak.
Të kem krijuar jetë, t’i kem mirëpritur fëmijët e mi në këtë botë, t’i kem ndihmuar të rriten, t’u kem dhënë një fëmijëri që ia vlen ta kujtojnë, dhe të kem luftuar për ta e bashkë me ta në jetë.
T’i shoh frytet e jetës sime — dhe degët e reja që rriten nga jeta e tyre, të gjithë bashkë, duke ndarë hapësirën dhe kohën.
Si një pemë e vjetër e shoh veten… me rrënjë thellë në tokë, me degë që zgjaten drejt qiellit, duke parë si mbin jetë e re nga farat e mia.
Dua të vdes duke e ditur se fëmijët e mi janë rritur, janë bërë burra e gra të pavarur, plot forcë jete, dhe kanë krijuar familjet e tyre dhe fëmijët e tyre.
Dua të më kujtojnë babain, gjyshin e tyre, si një burrë që as që e çau kokën për t’u dorëzuar. Që bëri plot gabime, por ia qëlloi kur kishte vërtet rëndësi. Një burrë që e manifestoi realitetin e vet.
Dikë që nuk hoqi dorë kurrë nga vetja, nga familja dhe miqtë e tij. Të kujtojnë një burrë plot forcë jete dhe aq të çmendur sa t’u besonte ideve të veta :) Që deshi, u kujdes dhe pati aq pasion sa nuk zgjodhi kurrë rrugën e sigurt.
Çfarë ëndrre do të ishte, të japësh më shumë sesa merr në këtë jetë.
Çfarë ëndrre do të ishte, që kjo pemë e vjetër t’i shohë frytet duke dhënë frytet e veta, duke u rritur e duke ia kthyer buzëqeshjen. Të ndërtojë lidhje të veçanta me nipat e mbesat, lidhje speciale që vetëm një fëmijë me gjyshin e tij mund t’i ketë.
“Çfarë bukurie do të ishte, po të më kërkonin këshillë e të gjenin strehë nën degët e mia. Çfarë aventure do të ishte, në pleqërinë time, të kujdesem për jetën përmes shumë jetëve paralele që jetohen para syve të mi, dhe të mund të përkushtohem, të ndihmoj, të mbështes, të ndaj momente bashkë me ta.
Por më lër të ëndërroj edhe pak në këtë gjendje. Çfarë ëndrre do të ishte, të mos jem pema e vetme në pyll, por i rrethuar nga të tjerë që i përballuan të njëjtat stuhi, rrënjët e të cilëve u gërshetuan me të miat ndër vite. Miq që qëndruan të papërkulur pranë meje në shi e në erë, që i ndanë me mua të njëjtat çaste me diell. Çfarë ëndrre do të ishte, të jem pjesë e një pylli që ia vlen ta shikosh me admirim, ku secila pemë ka historinë e vet, por të gjitha qëndrojnë bashkë.
Çfarë ëndrre është kjo jetë e bukur që po e krijoj.
Të lutem, Zot, mos ma merr shpirtin para se të arrij pleqërinë dhe të mund ta jetoj çdo ditë si fëmijë me fëmijët e mi dhe fëmijët e tyre :)
Të lutem, më lër edhe pak këtu, të argëtohem, të çmendem pakëz dhe të krijoj aty-këtu :)
E ëndërroj këtë ëndërr çdo ditë, që kur e ëndërrova për herë të parë.
— — — — — — — — — — — —
Faleminderit Coldplay & Dick Van Dyke që jeni frymëzim kaq i madh — që më treguat se yjet mund ta mbushin qiellin në çdo moshë, dhe se edhe 98 vjeç mund të vallëzojmë ende, duke më kujtuar se forca e jetës nuk ka datë skadence. Dhe që më dhatë guximin të ëndërroj edhe më tej!