Merre kryqin tënd dhe më ndiq!
Barra më e rëndë: “Po sikur një ditë a një natë, një demon të të vinte fshehurazi në vetminë tënde më të vetmuar e të të thoshte: ‘Këtë jetë, ashtu siç po e jeton dhe siç e ke jetuar deri tani, do të duhet ta jetosh edhe një herë dhe pafundësisht herë të tjera; dhe në të s’do të ketë asgjë të re, por çdo dhimbje e çdo gëzim, çdo mendim e çdo psherëtimë… do të të kthehen sërish — të gjitha në të njëjtën radhë e rrjedhë — madje edhe kjo merimangë dhe kjo dritë hëne mes pemëve, madje edhe ky çast dhe unë vetë. Klepsidra e përjetshme e ekzistencës përmbyset sërish e sërish — dhe ti bashkë me të, grimcë pluhuri!
Kur Nietzsche na e vë përpara këtë pyetje në thelb kaq të thjeshtë, cili do të ishte reagimi dhe përgjigjja jote? Si do të ndiheshe? Si do ta vlerësoje jetën tënde deri në këtë çast?
A do ta shihje këtë si një mallkim demonik në përjetësi, apo do ta doje këtë jetë, pikërisht ashtu siç është, “edhe një herë dhe pafundësisht herë të tjera”?
Është një pyetje që të detyron ta peshosh jetën deri në fund. Nuk bëhet fjalë thjesht ta pranosh jetën, por ta duash aq fort, sa do ta zgjidhje sërish e sërish.
Mbi çdo popull rri varur një tabelë vlerash. Shih, ajo është tabela e vetëtejkalimeve të tij; shih, ajo është zëri i vullnetit të tij për fuqi.
Vullneti për fuqi: hiri hyjnor => koncepti i “vetëtejkalimit” dhe i ngritjes drejt mbinjeriut. Ideja është se disa cilësi të brendshme e ngrenë njeriun mbi pjesën tjetër të natyrës.
https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=o41lW4TJxzM
Mbinjeriu — njeriu që është zot i vetes. Por të zotërosh veten është më e vështira nga të gjitha detyrat, ajo që kërkon sasinë më të madhe të fuqisë. Ai që e arrin, ka përjetuar rritjen më të madhe të fuqisë; dhe nëse lumturia është ndjesia se fuqia po rritet, se një rezistencë po kapërcehet, atëherë Mbinjeriu do të jetë njeriu më i lumtur dhe, si i tillë, kuptimi dhe justifikimi i ekzistencës. Përmes rritjes së vazhdueshme të fuqisë për ta shndërruar kaosin e jetës në një vetëtejkalim të pandërprerë të saj, dhe kështu për ta përjetuar në një shkallë gjithnjë e më të lartë gëzimin që është sinonim i këtij vetëtejkalimi — ky do të ishte tashmë kuptimi i jetës, sepse gëzimi është e vetmja gjë që s’ka nevojë për justifikim: ai është vetë justifikimi i vet. Ai që do ta arrinte atë gëzim, do ta pohonte jetën dhe do ta donte, sado dhimbje të mbante brenda, sepse do ta dinte se të gjitha gjërat janë të lidhura e të gërshetuara me njëra-tjetrën dhe se gjithçka është, pra, pjesë e një të tëre që ai duhet ta pranojë si të tërë.
Sigurisht, vetëm mbinjeriu mund të ishte aq i pajtuar me jetën e vet, sa ta donte sërish e sërish përjetësisht — por pikërisht kjo është arsyeja për ta dëshiruar krijimin e tij.
Askush s’e ka pasur ende këtë forcë! Ka një liqen që një ditë ia mohoi vetes të derdhej tutje dhe ngriti një njeri pikërisht aty ku më parë derdhej. Që atëherë ky liqen ngrihet gjithnjë e më lart. Ndoshta edhe njeriu do të ngrihet gjithnjë e më lart, që nga çasti kur të mos bëjë më (aktivitetet pa vlerë e vetësabotimin), por atë që duhet të bëjë një njeri me vlerë të lartë.
Sum, ergo cogito: cogito ergo sum
Jam, pra mendoj: mendoj, pra jam.
Ne jemi astronautë të shpirtit! Gjithë ata zogj trima që fluturojnë drejt largësisë, drejt largësisë më të skajshme — është e sigurt! Diku, herët a vonë, s’do të munden më të vazhdojnë dhe do të ulen mbi një direk anijeje a mbi një shkëmb të zhveshur — dhe madje do të jenë mirënjohës për këtë strehë të mjerë!
Po kush do të guxonte të nxirrte prej kësaj përfundimin se përpara tyre nuk shtrihej një hapësirë e pamatë, se ata kishin fluturuar aq larg sa mund të fluturohej! Të gjithë mësuesit tanë të mëdhenj dhe paraardhësit tanë në fund janë ndalur… kështu do të ndodhë edhe me ty e me mua!
Po ç’rëndësi ka kjo për ty e për mua! Zogj të tjerë do të fluturojnë më larg!
Rruga jonë e veçantë jo vetëm që i ofron Zotit një nga mënyrat e panumërta për ta përjetuar veten përmes nesh, por edhe hedh themelet e trashëgimisë që do t’ia lëmë brezit të ardhshëm. Thënia “Duke qëndruar mbi supet e gjigantëve” është pa asnjë dyshim themeli i fëmijëve tanë.
Po ku na tërheq ky mall i fuqishëm, ky mall që për ne vlen më shumë se çdo kënaqësi?
Me siguri do të më duhet të jetoj edhe ca vite për t’u bërë përjashtimi i përjashtimeve, më i madhi që ka parë gjaku im. Këtë e kam borxh jo vetëm ndaj vetes, por edhe ndaj të parëve të mi, përfshirë prindërit e mi, që sakrifikuan aq shumë kënaqësi për të na sjellë deri këtu, si dhe fëmijëve të mi e brezave të ardhshëm që do të jetojnë pas meje.
Sepse unë e kam dhuratën ta shoh qartë një të ardhme të caktuar, pikërisht ashtu siç mund të bëhet; mora edhe dhuratën t’i shoh dhe t’i çaj tejpërtej psy-ops-et e padenja e manipuluese të kësaj shoqërie — për të jetuar një jetë të rrezikshme, për t’u bërë burrë. Një burrë që është i gatshëm ta thotë të vërtetën e pakëndshme dhe ta mbështesë me vepra, të jetojë me integritet. Sepse kjo luftë ka qenë gjithmonë e brendshme, dhe tani është më shumë se kurrë.
Le të jetojmë një jetë të rrezikshme, një antitezë ndaj asaj që na thonë manipuluesit e kësaj bote. Le të jemi burra të pjekur, burra me vlerë të lartë, Mbinjerëz, burra që e shtyjnë veten deri në kufijtë e këtij realiteti, që jeta t’ia vlejë të jetohet sërish e sërish.