Jam në parkingun e spitalit në Prishtinë, duke e drejtuar kamerën nga ajo që kam përpara. Ka vende të lira. Pastaj ka vetura që e zënë trotuarin, aty ku duhet të ecë dikush që tashmë është i sëmurë.
Kjo është pamja pas videos. Është vëzhgim nga ajo vizitë, jo numërim i çdo vendi parkimi apo pretendim për gjendjen sot.
Ajo që më pengon është sa shpejt një problem praktik mund të bëhet grindje se cila parti e ka fajin. Ndërkohë, njeriu që përpiqet të kalojë ende duhet të kalojë.
Ndihmoje shoferin pa e harruar pacientin
Në video sugjeroj të ketë njerëz që i orientojnë shoferët drejt vendeve të lira. Me të mirë. Dikush që vjen në spital mund të jetë i shqetësuar, i hutuar ose duke shoqëruar një person që ka nevojë për ndihmë. Mua më duket më e arsyeshme të fillojmë me orientim të qartë, sesa të supozojmë se secili sillet me përbuzje.
Por ta kuptosh gjendjen e shoferit nuk e bën të kalueshme një rrugë të bllokuar. Personi që ecën duhet të mbetet pjesë e vendimit. Edhe ai që përdor karrocë, mjet ndihmës për ecje ose ndihmën e dikujt tjetër.
Organizata Botërore e Shëndetësisë i identifikon objektet e paqasshme si një nga pengesat me të cilat përballen personat me aftësi të kufizuara në kujdesin shëndetësor. Thekson edhe përfshirjen e tyre në vendime dhe monitorimin e përfitimit. Kjo e mbështet pyetjen drejtuar pacientëve për rrugën, në vend se suksesin ta masim vetëm me lëvizjen e veturave.[1]
Çfarë do të kërkonte një provë e vogël?
Ja një shembull i llogaritur i personelit, jo buxhet i propozuar për spitalin. Ta zëmë se dy pika orientimi duhet të mbulohen njëkohësisht për tetë orë. Kjo jep 2 × 8 = 16 orë-personel në ditë. Mbulimi i të njëjtave pika për dymbëdhjetë orë kërkon 24 orë-personel, tetë orë më shumë, ose 50% rritje.
Këto janë orë mbulimi, jo pretendim se dy punonjës mjaftojnë për gjithë organizimin e ndërrimeve. Duhet të shtohen pushimet, lejet, trajnimi, ndërrimet dhe detyrat e tjera. Për këtë shembull nuk është verifikuar pagë lokale apo kosto personeli.
Menaxhuesit e hapësirës duhet t’i përcaktojnë vendet dhe përgjegjësitë sipas rregullave. Orientimi duhet ta plotësojë një rrugë të qartë për këmbësorë, shenja të kuptueshme, hapësirë të përshtatshme për zbritjen e pacientëve dhe zbatim të rregullave. Një person i sjellshëm nuk e kompenson një organizim që nuk lë vend të arsyeshëm për të shkuar.
Mate rrugën, jo grindjen
Një provë e dobishme mund t’i regjistrojë bllokimet e kalimit, kërkesat për orientim dhe mendimet e pacientëve para dhe gjatë ndryshimit. Krahasohen orare të ngjashme dhe shënohet kërkesa e pazakonshme. Këto do të ishin matje të reja; videoja nuk i jep.
Pastaj shtrohet një pyetje e thjeshtë: a mund të arrijë njeriu nga vendi i mbërritjes te hyrja pa pengesë të evitueshme? Përfshiji ata që e kanë të vështirë atë rrugë, jo vetëm ata që mund ta anashkalojnë veturën.
Në video them diçka pozitive edhe për ambientin e spitalit. Ta pranosh një problem nuk kërkon të shtiresh se gjithçka përreth ka dështuar. Shkrimi im për qasjen e sinqertë ndaj institucioneve vjen nga i njëjti mendim: bëje problemin aq konkret sa dikush të mund të ndihmojë në zgjidhje.
Trotuari është pjesë e rrugës së pacientit. Le të mbetet i lirë për ata që u duhet.
Burimet dhe shënimet e llogaritjeve
-
[1] OBSH, fleta informuese për aftësinë e kufizuar, 7 mars 2023: objektet e paqasshme shëndetësore, pjesëmarrja dhe monitorimi. Kontekst i përgjithshëm, jo auditim lokal i spitalit.
-
Mbulim ilustrues: 2 pika × 8 orë = 16 orë-personel/ditë; 2 × 12 = 24; (24 − 16) ÷ 16 × 100 = 50%. Të dhënat dhe llogaritja. Pikat, oraret dhe matjet janë propozime editoriale, jo plane të miratuara.
-
Videoja dhe miniatura origjinale: Eduard Luta në TikTok. Publikuar më 2026-06-16. Burimet u kontrolluan më 27 shtator 2026.