Mendja ime, si e shumë të tjerëve, i lidh pikat mes mendimeve të ndryshme, duke krijuar një varg idesh që të çon te një përfundim, një ide a një koncept. Shpesh këto mendime janë tepër të ndërlikuara, ndaj i thjeshtojmë duke ndarë vetëm përfundimin — por kjo është si të lexosh përmbledhjen e një libri: e mirë, po i mungon konteksti. Sot do të përpiqem të ndaj jo vetëm mendimet e mia, por edhe pak nga konteksti pas tyre.
— — —
Sot e kapa veten ulur në tavolinën e punës, duke luajtur Dota 2 nja dy orë. S’e kisha prekur lojën me muaj, por pas disa javësh të rënda, kisha nevojë të shkëputesha dhe të argëtohesha pak.
Në fillim nuk ndihej si dikur, por thashë me vete se ishte thjesht çështje kohe. Biznesi di të jetë i ashpër dhe të të mpijë — e kam përjetuar edhe më parë — kështu që isha i sigurt se qejfi do të kthehej herët a vonë.
Më herët kisha pasur një bisedë me djalin tim pesëvjeçar për kohën e tepërt që kalon në PlayStation, sidomos tani që është verë dhe nuk shkon në kopsht. E kam pranuar tashmë se teknologjinë s’mund ta heqim krejt nga jeta e tij, por mund ta menaxhojmë. Para disa ditësh punët u acaruan, por tani jemi mirë. Ai e kupton kur është koha ta lërë kontrollerin dhe të dalë jashtë të luajë.
Ndërkohë gruaja ime është lart, shtatzënë në muajin e tetë, duke përgatitur rrobat për djalin tonë të ri, që do të vijë brenda 4–6 javëve të ardhshme. Është e rraskapitur, e lumtur, në ankth — i përjeton të gjitha emocionet që sjell fundi i shtatzënisë.
Kohët e fundit kam menduar se sa shumë prindër e humbin lidhjen me fëmijët e tyre, sidomos gjatë pubertetit — pikërisht koha kur fëmijët kanë më së shumti nevojë për vëmendje. Me gjithë ato hormone që vlojnë, ekstremet bëhen të zakonshme, qoftë në fe, në ideologji, në narcisizëm, në gaming a diku tjetër. Për shumicën është thjesht një fazë, por kur një i ri bëhet ekstremist në çfarëdo fushe, shumëçka mund të shkojë keq. Prindërit duhet të ndërhyjnë, por shpesh nuk munden, për shkak të presioneve të veta sociale dhe ekonomike. Duhet ta shkëputësh adoleshentin dhe të punosh me të kokë më kokë për ta kaluar këtë fazë. Shumica s’kanë as kohë, as para, as vullnet për këtë, kështu që gjërat thjesht ndodhin “natyrshëm”.
Të paktën, nëse është koha të marrësh një download të ri, vetja jote më e lartë, universi, Zoti — çfarëdo që beson — do të ta dërgojë, sërish e sërish, përmes kanalesh të ndryshme, derisa ta marrësh.
— — —
Pra, aty isha, në tavolinën time, në zyrën time, duke luajtur Dota, ndërsa djali vraponte nëpër shtëpi duke u fjalosur me gruan për një gabim prej fëmije që kishte bërë duke luajtur me shokët — pikërisht pasi i kisha thënë të bënte pushim nga PlayStation-i dhe të luante jashtë. Tani asaj i mbetej të rregullonte rrëmujën.
Dëgjoja fjalët që shkonin e vinin mes një nëne gati për lindje dhe djalit të saj thuajse pesëvjeçar (i mbush pesë pas një jave) se si të mos e përsëriste atë gabim. Në atë çast ndodhën dy gjëra:
- Së pari, m’u kujtua një video ↓ — pikërisht kjo — dhe e rishikova në mendje: You Become A Man When You Become Responsible For Other People | Shia LaBeouf
- Së dyti, e kuptova se ende nuk po marr përgjegjësi të plotë në jetën time — për familjen, për veten, për të ardhmen, për trashëgiminë time. Jam ende ai fëmija i vogël që s’kishte as PlayStation, as PC, dhe donte të luante si gjithë të tjerët.
Më ra si grusht: sa patetik isha — 34 vjeç, duke vrapuar pas kënaqësive të pafundme të dëshirave të fëmijërisë. Në vend që të punoja për të mësuar, për të ndërtuar e për të përmirësuar veten, familjen dhe kompaninë time, po luaja si fëmijë — madje pikërisht pasi i kisha thënë fëmijës tim të ndalonte.
Nuk është se s’kam bërë mjaftueshëm sot, a dje, a javën e kaluar, a madje vitet e shkuara — puna është se kjo s’ka fare rëndësi. Fëmija yt ka nevojë për ty tani, gruaja jote ka nevojë për ty tani, familja, miqtë dhe kompania kanë nevojë për ty tani. Çdo ditë ke energji dhe kohë të kufizuar. Ose i investon në kohë cilësore, ose i harxhon në aktivitete pa asnjë vlerë. Ose luan Dota, ose mëson matematikë me djalin. Ose flet me gruan, ose i kryen email-at, ose ndjek një kurs, ose bën scroll nëpër rrjete sociale.
Gjithmonë diku të pret një dozë e lehtë dopamine, por siç thotë fjala:
Duhet të sakrifikosh në jetë, ose jeta jote do të bëhet vetë sakrifica.
Është koha t’i mbyll plagët, të jem burrë i rritur dhe të marr përgjegjësi e llogaridhënie të plotë — jo vetëm një pjesë, por të gjithën.
Aktualisht po lexoj Man’s Search for Meaning (Njeriu në kërkim të kuptimit) nga Viktor Frankl, dhe pjesa e çmendur është se, edhe pse në kohë e vende të ndryshme, unë dhe Frankli kemi pasur disa përvoja të ngjashme në rrafshe të ndryshme. Ai ishte në kufijtë e durimit njerëzor, ndërsa unë jam në kufijtë e udhëtimit tim shpirtëror. Po ta kisha jetuar jetën e Franklit dhe të kisha kaluar atë që kaloi ai, do të isha ai.
Të gjithë jemi të lidhur dhe të gjithë jemi një. Trupa të ndryshëm, përvoja të ndryshme, same same but different! — The Egg — A Short Story
Unë jam djali im, djali im jam unë. Ai është fëmija im i brendshëm, unë jam versioni i rritur i tij. Ai do të rritet, unë do të plakem. Më pyeti: “Pse punon? Për të bërë para?” I thashë: “Jo, që të kemi kohë — kohë të mira bashkë.” Nëse jo për vete, atëherë të paktën për të, është koha ta vë standardin më lart se kurrë më parë.
Një ditë do të jem plak, do të flas me fëmijët e mi si me miq për sakrificat, vuajtjet, dashurinë e gëzimin që ta jep të bërit burrë! Ca histori të vogla nga e kaluara ime dhe nga e ardhmja e tyre do t’i tregoj edhe një herë dhe të gjithë do të qeshim!
23:50, e diel, 11 gusht 2024 — Prishtinë