Jeta është një varg vendimesh, ngjarjesh dhe momentesh të ndërlidhura që formësojnë rrugët tona. Gjatë këtij udhëtimi na kryqëzohen rrugët me njerëz që lënë gjurmë të pashlyeshme te ne dhe na e prekin zemrën përgjithmonë. Ndonjëherë, edhe me qëllimet më të mira dhe lidhjet më të thella, rrethanat e jetës na ndajnë. E megjithatë, edhe kur nuk jemi më bashkë, kujtimet e atyre momenteve të bukura mbeten — na ngushëllojnë dhe na kujtojnë atë që dikur ishte dhe atë që mund të kishte qenë.
Shpesh e gjen veten duke kujtuar dikë që dikur ishte dashuria e jetës sate, prindërit e tu, apo ndoshta miqtë që nuk të shoqërojnë më në këtë udhëtim. Në një moment të caktuar, këta njerëz ishin më të rëndësishmit në jetën tënde. Por jeta di t’i ndryshojë gjërat. Arsyet e ndarjes mund të jenë të ndryshme — ndoshta një varg ngjarjesh që të shtynë drejt një thirrjeje më të lartë, gabime të bëra nga vetja, nga tjetri, apo nga të dy, fjalë të thëna me inat që s’merren dot mbrapsht, veprime të pamenduara mirë, mendimet e të tjerëve që pretendojnë se e dinë çfarë është më e mira, apo humbja e një njeriu të dashur që kaloi në botën tjetër. Në një moment, thjesht e dije thellë brenda vetes se ky kapitull kishte mbaruar dhe vazhdove tutje, por kujtimet e kohëve të mira mbeten, bashkë me mundimin e pafund të pyetjeve “po sikur”. S’ke si të mos ta ndiesh mungesën e atij njeriu, ndonjëherë kohë pas kohe, ndonjëherë ditë për ditë, e ndonjëherë gjithë kohën.
Në ato momente kur zhytesh në të kaluarën, ndonjëherë është e pamundur të dallosh nëse e ke dashur njeriun, idenë e atij njeriu, idenë e asaj lidhjeje, apo edhe atë se kush ishe ti vetë në atë lidhje. Shpesh gjërat dalin ndryshe nga ç’i imagjinonim në fillim. “Pse-ja” atëherë ishte e qartë si dita, por sot është më e mjegullt se kurrë.
Ndoshta e pyet veten nëse, pas gjithë këtyre viteve, do t’i kishe bërë gjërat ndryshe. A do ta kishe parë tablonë e madhe, në vend që të lije emocionet e ndezura të të udhëhiqnin? A do ta kishe shijuar më shumë të tashmen dhe do t’i kishe thënë fjalët që duheshin thënë? Ndoshta është pendimi që ke qenë budalla, apo ndoshta thjesht ëndërrim me sy hapur e dëshirë e kotë — të jetosh në një univers paralel ku koha s’ka kaluar dhe ku të gjitha “sikur”-at zgjidhen për fundin perfekt.
Ka një moment që e ndajnë të gjithë njerëzit dhe të gjitha lidhjet — vendi ku nisi gjithçka. Momenti fillestar kur sytë tuaj u takuan dhe bota sikur u ndal, kujtimi i parë që të kujtohet. U prezantuat, dhe për një kohë të shkurtër gjithçka ishte perfekte. Ishte një kohë plot mundësi të pafundme, e panjollosur nga sfidat që do të vinin më vonë. Në atë moment, dashuria, shpresa, lumturia dhe euforia të çonin përpara, duke ta ngjyrosur botën me ngjyra të gjalla.
Deri tani atë pikë e quaja — Pika Zero, por tani e quaj Aleph, sepse e përjetova me Ayahuasca në Kosta Rikë, bashkë me mënyrën për ta shpjeguar këtë përvojë — përmes librit “Aleph” të Paulo Coelhos.
Aleph është pika në hapësirë dhe kohë që i përmban të gjitha pikat e tjera, duke ofruar një pamje të gjithçkaje në univers, njëkohësisht dhe nga çdo kënd.
Ky takim i parë, ku gjithçka ishte ende e mundur dhe e paprekur nga kalimi i kohës, bëhet një vend i shenjtë në mendjen tënde. Është një vend ku mund ta rivizitosh njeriun që dikur e ke pasur aq për zemër, një strehë ku banojnë të gjitha kujtimet, veçanërisht ato të mirat. Aleph-i është momenti më i bukur i gdhendur në kujtesën tënde, një fotografi e potencialit të pastër dhe e lidhjes së panjollosur.
Ndërsa jeta vazhdoi, gjërat ndryshuan. U morën vendime, ndodhën ngjarje, u zgjodhën rrugë të ndryshme. Ndarjet e vështira e të dhimbshme ishin hapa të domosdoshëm për ta vazhduar udhëtimin vetëm dhe përpara. Por “po sikur”-at dhe thelbi i Aleph-it mbeten të paprekura — një flluskë perfekte, vetëm për ty, për ta shijuar. Duke e rivizituar këtë vend, mund të rilidhesh me ndjenjat e dashurisë dhe gëzimit që dikur të përkufizonin. Është një kujtesë e ëmbël dhe e hidhur njëkohësisht: pavarësisht se si dolën gjërat, ka pasur një kohë kur gjithçka ishte pikërisht si duhej.
Kjo praktikë e rikthimit në të kaluarën nuk është për t’u zhytur në atë që mund të kishte qenë, as për t’i rihapur plagët e vjetra. Përkundrazi, është për t’i nderuar momentet e bukura që ishin dhe për të gjetur ngushëllim në to. Është një mënyrë për t’i mbajtur gjallë anët pozitive të asaj që keni pasur bashkë, edhe nëse vetë lidhja nuk mundi të zgjaste.
Në qilimin e madh të jetës, këto kujtime janë fije ari, të endura nëpër pëlhurën e përvojave të tua. Të kujtojnë bukurinë e lidhjes njerëzore, potencialin për dashuri dhe gëzimin që mund të gjendet në momentet e thjeshta. Prandaj, herën tjetër kur të të mungojë dikush nga e kaluara jote, bëj një udhëtim pas në kohë te “Aleph-i.”
Lëre kujtimin e atij momenti perfekt të të mbushë me ngrohtësi dhe mirënjohje, dhe lejoje të jetë burim force ndërsa e vazhdon rrugën tënde përpara, edhe nëse ajo është pa të.