Acomodador-i, ose pika e dorëzimit: në jetën tonë ka gjithmonë një ngjarje që mban përgjegjësinë pse nuk ecim përpara: një traumë, një humbje veçanërisht e hidhur, një zhgënjim në dashuri, madje edhe një fitore që s’e kuptuam kurrë deri në fund, mund të na bëjnë frikacakë dhe të na pengojnë të vazhdojmë tutje. Si pjesë e procesit të zgjimit të fuqive të tij të fshehura, shamani duhet së pari të çlirohet nga ajo pikë dorëzimi dhe, për ta bërë këtë, duhet ta rishikojë gjithë jetën e vet dhe të gjejë se ku ndodhi. – Paulo Coelho, The Zahir
Nuk kam fjalë sa e admiroj Paulo Coelhon, jo pse është gjeni dhe prodhon Libra e Tregime që ta ndryshojnë jetën, por pse është kaq i thjeshtë dhe na tregon se jeta vërtet na ndodh po aq sa e krijojmë vetë.
Jam i dashuruar me “The Zahir”, mezi pres ta lexoj, dhe e shtyj sa mundem vetëm që të mos e mbaroj librin.
The Zahir — Paulo Coelho
Mbrëmë, rreth një zjarri të mirë me vëllain dhe një shok, u ndesha me Acomodador-in! Sa herë që lexoj Paulon, jam gati të përballem me një mendim gjenial dhe ca fjalë shumë të thella që më marrin në një udhëtim më vete. Ndoshta vite prapa në kohë, ndoshta nja dy javë, ndoshta një ide e re që u bashkohet të shumtave që tashmë banojnë në kokën time, ndoshta një fije e re që i lidh pikat dhe sjell qartësi, ose edhe një udhëtim në të ardhmen për të fantazuar për gjithçka e për asgjë.
Sido që të jetë, me të je gjithmonë në një aventurë të vërtetë dhe duhet të jesh gati për gjithçka!
Dhe ja, e gjeta Acomodador-in dhe u treta….. nëpër aq shumë dimensione e gjëra.
Phhhhuuuu – pika e dorëzimit!
Menjëherë më kujtohet ajo finalja e klasës së pestë. Isha kthyer nga Gjermania në Kosovë, në vendlindjen tonë, një vend i ri me aq shumë njerëz e familje që më njihnin mua, por që unë s’i kisha njohur kurrë.
Isha 10 a 11 vjeç dhe m’u desh të mësohesha menjëherë me universin e ri ku ndodhesha. Asgjë s’ishte siç isha mësuar unë.
Nga rregulli gjerman në këtë rrëmujë. Gjithçka ishte e shkatërruar dhe po rindërtohej njëkohësisht. Kishte aq shumë dashuri, por edhe aq shumë probleme e rreziqe në gjithë atë rrëmujë.
Fillova në një shkollë të re dhe u bëra “gjermani”. Isha “die beste Futballspieler“, dhe të gjithë më brohorisnin.
Shkurt e shqip: finalja e shkollës fillore, klasa ime, të pestët, kundër të tetëve, futboll i vogël 5vs5.
U bënë driblime, u hodhën pasime, u shënuan gola në të dyja anët. Gola u anuluan, sharjet lejoheshin, të gjitha këto në botën e një 11-vjeçari. Një finale si nëpër përralla, plot dramë. Madje besoj se e gjithë shkolla po e shikonte ndeshjen dhe atë mëngjes me diell s’u mbajt asnjë orë mësimi. → të paktën në botën time :)
Çfarë ndeshjeje: unë shkëlqeja në çdo lëvizje, Davidi kundër Goliatit, „gjermani“ tre vjet më i ri që po i çonte të pestët drejt finales. Barazim pas 20 minutash, pra penallti. Dhe siç e do fati, goditja e fundit më takon mua, ajo që vendos fatin tonë.
E godas hekurin, dhe humbim. Por s’ishte thjesht se humbëm, historia jonë mori fund. Të pestët nuk ia dolën. Përgjegjës për këtë isha unë. Ai ishte Acomodador-i im. Ajo gjë ma mbolli dyshimin përgjithmonë sa herë luaja ndeshje të mëdha para publikut të madh. Sapo publiku bëhej tepër i madh, unë s’jepja asgjë.
S’kishte rëndësi a ishte finale apo ndeshje e pasdites. Në ndeshjet e zakonshme isha Zot në fushë; para shumë njerëzve, asgjë.
Isha efekti Zeno i gjallë!
”Efekti Zeno” i vërtetuar: Atomet nuk lëvizin kur po i vëzhgon dikush
Të kujtohet kur luaje Super Mario Bros. 3 si fëmijë (mirë, ndoshta edhe si i rritur) dhe i hasje Boo-t? Ato fantazmat dinake…
futurism.com
Ajo ishte pika ku hoqa dorë, ngadalë por pandalshëm, nga ëndrra ime për t’u bërë lojtar i madh.
Por kjo vlen edhe anasjelltas:
Isha prapë në klasë të pestë dhe isha i dashuruar. Kokë e këmbë, jetoja për ta parë. Venera 😍 një vajzë nga klasa ime, me të cilën herë pas here e ndaja rrugën për në shtëpi. Një ditë vendosa ta hedh hapin!
Vendos t’i them se e dua dhe se ajo duhet të bëhet e dashura ime.
Të dua. A do të bëhesh e dashura ime?
Nuk e di nëse e mbarova fjalinë deri në fund, por më kujtohet që ajo nisi të ikte me vrap drejt shtëpisë së saj. Po sprintonte, jo thjesht vraponte 😂😂😂
Fuck my life!
E merr me mend si shkuan ditët dhe javët e mbetura deri në pushimet e verës! S’kishte më buzëqeshje, s’kishte më kthim bashkë në shtëpi, s’kishte më biseda. Erdhi vera dhe shpëtova; vitin tjetër gjithçka u kthye në normalitet.
Por ja ku ishim prapë, “Acomodador-i”, veç tash në drejtimin tjetër! Ai moment më përcaktoi; iu betova vetes: Kurrë më nuk do të lejoj që kjo të më ndodhë!
Pjesa tjetër dihet 👋E mësova lojën aq mirë; u bëra aq i zoti, sa për mua u shndërrua në lojë numrash.
Ajo është veç edhe një tjetër. Tina, Bina, Rina, Sina, të gjitha janë njësoj.
M’u deshën vite, një Grua, një Familje, një Djalë, plot herë i dashuruar, ca herë më shumë seç duhej me zemër të thyer, dhe shumë reflektim për ta shëruar këtë plagë.
……. drafti mbaron këtu!