Babai im i dashur
Teksa ulem të ta shkruaj këtë letër, më mbush një ndjenjë mirënjohjeje dhe reflektimi. Kam kuptuar se jeta, në thelbin e saj, është një varg zgjedhjesh që i bëjmë, madje edhe para se të vijmë në këtë botë. Zgjedhje që do ta përcaktojnë dhe do ta ndikojnë përvojën në këtë jetë.
Një nga zgjedhjet kryesore me të cilat përballesh është zgjedhja e prindërve, njerëzve të cilëve do t’ua besosh jetën tënde në formën më të pastër dhe më delikate. Ata mbajnë përgjegjësinë të të njohin me botën, të të pajisin me dijen themelore që të duhet për rrugën që të pret përpara.
Nga të gjithë njerëzit e kësaj bote, nga të gjitha çiftet, nga të gjitha rrjedhat e mundshme të kohës ku mund të hyje, ti e zgjedh pikërisht atë ditëlindje, atë vend dhe këta dy njerëz të mrekullueshëm që i besuan njëri-tjetrit aq shumë sa t’i hapnin derën një jete të re. U beson atyre se do të ta japin pikërisht atë që të duhet, përvojën fillestare të kalibruar në përsosmëri për këtë jetë, që të të përgatisin për atë që të pret.
Kur e mendon këtë, s’ka asgjë më të rëndësishme dhe më me peshë sesa vendimi për të zgjedhur prindërit, sepse ata mbajnë në duar thesarin më të çmuar që ke: vetë jetën tënde.
M’u desh një jetë e tërë :), fjalë për fjalë një jetë e tërë, për ta kuptuar dhe për të arritur në përfundimin se pse, nga të gjitha mundësitë dhe kombinimet e pafundme, ju zgjodha pikërisht ju. Tani është e qartë se zgjedhje më të mirë s’kisha si të bëja. Tani e shoh se gjithçka përputhet në përsosmëri, pikërisht ashtu siç ishte menduar të ishte, PERFEKT!
S’ka asgjë në këtë botë, asgjë në këtë jetë, që do të kthehesha ta ndryshoja. Dashuria ime për ju të dy, prindërit e mi të dashur, i tejkalon të gjitha.
E kam të vështirë ta përfytyroj dikë tjetër që do të mund të më pajiste më mirë për udhëtimin e jetës dhe të më nguliste vlera e bindje kaq të thella. Tani e kuptoj edhe pse Edisoni, Edona & Edoni morën të njëjtin vendim dhe zgjodhën pikërisht këtë familje të dashur që ju të dy e krijuat.
Krenohem me besimin se isha i pari që e njohu potencialin dhe vlerën tuaj, thjesht sepse është gëzim ta pranosh bekimin e të pasurit prindër kaq të jashtëzakonshëm.
Baba, kjo letër të kushtohet veçanërisht ty, sepse kam aq shumë për të thënë, por di aq pak se si ta bëj. Ta dish se çdo fjalë këtu është shkruar me dashuri. Me çdo letër që do të marrësh, shpresoj të ndaj jo vetëm ndjenjat e mia, por edhe të vërtetat dhe këndvështrimet që më kanë formuar. Ti ke qenë më shumë se baba për mua — ke qenë mentori im, mbështetja ime dhe burimi im i frymëzimit. Shpresoj që në fund do ta kuptosh çfarë privilegji ishte të rritesha me ty, dhe ende është, të të kem baba.
Jeta nuk është thjesht të përballesh me sfidat; është t’i përqafosh ato si mundësi për rritje dhe krijim, një akt balancimi që e ndan errësirën nga drita, që të mund të eksplorosh e të krijosh. Dimensioni i kohës na e jep perspektivën e nevojshme për të kuptuar se ngjarjet tona më të këqija dhe sfidat tona më të mëdha shpesh bëhen bekimet tona më të mëdha dhe gjëja më e mirë që mund të na ndodhte. Pa këto momente, nuk do të kishim rastin të bënim zgjedhje kuptimplote apo të ngrinim vlerat tona themelore. Gjithçka në këtë jetë është e lidhur; gjithçka është reaksion shkak-pasojë, dhe nëse fillon të kuptosh, fillon ta shohësh magjinë.
Të uroj të besosh, ta lëshosh të kaluarën dhe ta shohësh magjinë…
Sapo e kuptova se trauma jote më e madhe ishte dhurata jonë më e madhe, s’kisha më si të mos e shihja dashurinë që kam për ty, sepse e pashë çfarë çmimi ke paguar për këto vlera të rrënjosura thellë: lirinë, familjen dhe dashurinë.
Ashtu si ne të tjerët, edhe ti i zgjodhe prindërit e tu para se të hyje në këtë jetë, vetëm për t’u siguruar se do ta kuptoje vlerën e familjes aq thellë, sa nuk do të kishe rrugë tjetër veçse të krijoje një familje madhështore dhe të hidhje themelet e planit të madh, i cili do të shpaloset brez pas brezi.
Vendimet e vështira të çojnë në një jetë madhështore, por në këtë rast ti mendove jo për një jetë të vetme, por për brezat përpara, gjë që sërish e tregon urtësinë dhe madhështinë tënde.
U desh pak kohë, por e kam kuptuar thelbin e thënies: “Kur dikush të godet në njërën faqe, ktheji edhe tjetrën.”
Në fillim mendoja se roli im ishte ta thyeja ciklin e burrit të dobët në këtë familje dhe të bëhesha burri më i madh i këtij gjaku që ka jetuar ndonjëherë, jo për hir të të bërit i tillë, por për hir të ndreqjes së gabimeve të tua dhe të të tjerëve.
Tani e shoh se ai këndvështrim ishte i gabuar, i shtrembëruar dhe i ushqyer nga egoja, jo nga të kuptuarit. Ti je burri më i madh që ka parë dhe përjetuar ndonjëherë gjaku ynë, duke lënë pas një trashëgimi dashurie, uniteti, krenarie dhe lirie për brezat që vijnë.
Vizioni dhe shpirti yt tejkalojnë gjithçka që mund të përfytyroja, duke përcaktuar se ç’do të thotë të jesh baba i dashur. Shembulli yt, më i vjetri dhe më i urti mes nesh, e zbulon fuqinë e vërtetë të dashurisë dhe ndikimin e thellë që një njeri i vetëm mund ta ketë në trashëgiminë e fisit tonë.
Tani e shoh se misioni i jetës sime është i njëjtë me dëshirën e babait për fëmijën e vet, e njëjta dëshirë që ti e ke për mua, e njëjta që unë e kam për veten: të të tejkaloj dhe të bëhem njeri edhe më i mirë se ti. Për një mision kaq të madh jam i privilegjuar, i gatshëm dhe thellësisht mirënjohës.
Të dua!
Ti i ngulite vlerat themelore si Liria, Dashuria & Familja aq thellë në jetët tona, sa tani janë pjesë e ADN-së sonë, e identitetit dhe e qenies sonë natyrore. Të përpiqesh t’i shpërfillësh është si të përpiqesh t’u kundërvihesh ligjeve të gravitetit, të gënjesh veten dhe të hiqesh si diçka që nuk je.
Duke reflektuar mbi udhëtimin tonë, tani e kuptoj përmasën e privilegjit që kemi pasur, të rrethuar nga dashuria e pakushtëzuar. Më duket si historia e Alkimistit, që udhëton nëpër gjithë botën në kërkim të një thesari, vetëm për të kuptuar se ai kishte qenë gjithmonë aty, në shtëpinë e tij. Siç thonë, mund të japësh vetëm atë që ke, dhe ti na e mbushe arsenalin me fuqinë më të madhe të kësaj bote, për ta ndarë e për ta dhuruar gjatë udhëtimit që kalojmë: Dashurinë e Pakushtëzuar.
Kam mësuar se, edhe pse dashuria e Zotit është e pakrahasueshme, Ai na e fal lirinë e vullnetit të lirë. Më e mira që ne njerëzit mund të bëjmë është ta ndajmë po atë dashuri, formën më të lartë të dashurisë: Lirinë. Një fëmijë mund të mos i kuptojë veprimet e babait, duke gjykuar pa i kuptuar plotësisht, e megjithatë kjo është edhe sfidë, edhe dhuratë. Përmes kësaj, tani e shoh se çfarë jete të mrekullueshme na ke dhënë dhe se si këto vlera, që mendonim se i zbuluam vetë, në të vërtetë kishin qenë gjithmonë aty.
Imagjino të mund të zgjedhësh një jetë me një familje të dashur, dashuri të pakushtëzuar dhe liri…. Çfarë Lumturie.
Liria është dhe do të mbetet përherë vlerë themelore e Gjakut të Lutëve, me të cilën nuk do të bëjmë kurrë pazar, për asgjë dhe për askënd. Kur Zoti dhe prindërit e tu ta kanë falur lirinë të jesh dhe të bëhesh vetvetja në formën më të pastër, vetëm i marri do ta linte veten të futej në korniza e të kufizohej. Edhe nëse ndonjëri prej nesh mashtrohet, të tjerët do të jetojnë dhe do ta tregojnë lirinë tonë, për t’i ndihmuar të kujtojnë kush janë në të vërtetë; e tillë është trashëgimia jote, që do të jetojë brez pas brezi.
Shahu është loja magjike që na kapi të gjithëve. Nuk e di nëse jemi të paracaktuar ta duam atë lojë, apo ajo është këtu vetëm që ne të të kuptojmë ty dhe vetë jetën. Si një mjeshtër, ti i bëre të gjitha lëvizjet, vendimet dhe sakrificat duke e pasur parasysh fundlojën, për ta arritur fitoren përfundimtare në jetë. Për të pastërviturin dhe të marrin, lëvizje të tilla duken të paarsyeshme e pa kuptim, madje mund të interpretohen edhe si dobësi. Por vetëm mjeshtrit e kanë aftësinë fisnike të durojnë dhe të sakrifikojnë gjithçka me besim deri në fund, kur plani i tyre mjeshtëror shpaloset vetë.
Një jetë duke luftuar pa i lëshuar vlerat e tua është jetë e denjë dhe rrugë e garantuar për të fituar.
Gjithmonë i thosha Edonit se të të përjetoja ty në të 30-at & të 40-at ishte krejt ndryshe nga më vonë, në të 50-at. Në ty e shihja Heroin tim: në mes të jetës, duke luftuar çdo ditë atje jashtë, duke iu përshtatur çdo situate dhe sfide, duke krijuar çdo ditë, punëtor krenar e i palodhur, duke marrë vendime të vështira dhe pa e rrezikuar kurrë familjen.
Kjo më bëri të të shoh me admirim dhe të luftoj për respektin tënd gjatë gjithë adoleshencës e më tej, gjë që pikërisht e krijoi mundësinë ta kanalizoja forcën time për t’u përpjekur të të tejkaloj, t’i dëshmoj vetes se jam i denjë dhe ta shtroj rrugën për t’u bërë vetvetja, ajo për të cilën fillimisht u regjistrova në këtë botë. Shumë më vonë do të detyrohesha të shikoja pas dhe të shihja se, shumë herë, injoranca ime do të ishte mallkimi dhe bekimi i të mos qenit në gjendje ta shihja në moment atë që ishte, për ta kuptuar më vonë, pasi e zbulova veten.
Të uroj ta gjesh atë zjarr brenda teje, atë shkëndijë që e bën jetën të vlejë për ta vënë në pikëpyetje status quo-në dhe për ta zbuluar të panjohurën që fle aq thellë në ty.
Dua të ndaj me ty një histori që ndoshta e ke dëgjuar disa herë nga unë, por kësaj here është ndryshe. Kësaj here nuk po të gjykoj, dhe nuk jam unë personazhi kryesor i kësaj historie; kësaj here kjo histori flet për ty dhe është për ty.
Kur isha i vogël, pashë në televizor një reklamë të Kellogs Cornflakes dhe t’u luta të na i blije. Ti pranove menjëherë dhe më the se fundjavën tjetër do të na i blije. Erdhi fundjava dhe mezi prisja të na i sillje Kellogs Cornflakes; s’e besoja dot ndjenjën se do të përjetoja diçka që reklamohej në televizor dhe se ti do të ma plotësoje dëshirën. Më vonë u ktheve nga dyqani dhe i solle me vete cornflakes-at, por të gabuarat; nuk ishin të njëjtat si në reklamën e televizorit; ishin cornflakes diskonti, ishin thjesht kopje. E kuptova menjëherë dhe e pashë gëzimin tim duke u shuar, por jo krejt, sepse prapëseprapë doja t’i provoja cornflakes-at. S’e kam harruar kurrë këtë përvojë; është një nga momentet përcaktuese të jetës sime.
Në atë moment kuptova se nuk isha i denjë ta merrja më të mirën e të mirave, të merrja diçka që ishte më e reja dhe më e mira, ergo që reklamohej në televizor. Nga ai moment e tutje, kuptova çfarë mund të merrja dhe çfarë jo. Po ta them këndvështrimin tim, që tani të vijmë te ti: kjo s’kishte të bënte kurrë me mua, sepse nuk ishin zgjedhjet e mia ato që e përcaktuan këtë përvojë, por të tuat. Ky model vendimesh shihet në pjesën më të madhe të jetës sate; ti kurrë s’e deshe veten aq shumë sa t’ia lejoje vetes produktin më të mirë, ndjenjën më të mirë, shijen më të mirë, përvojën më të mirë, por gjithmonë e zgjidhje opsionin e dytë a të tretë, gjithmonë duke luajtur në të sigurt. E kuptoj se në disa raste kjo ishte e paracaktuar nga ana monetare, por në shumë raste të tjera nuk ishte.
Të përgjërohem, të lutem, fillo ta duash veten dhe çmendu pak më shumë; shihe veten të denjë për më të mirën e të mirave që kjo botë ka për të ofruar. Po ta them nga një prej vendeve më të dashura ku mund të jetë dikush: të lutem, fillo ta duash veten aq sa na deshe dhe na do neve. Ky është urimi im për ty për këtë vit 2024.
Tani e kuptoj pse, në vitin e fundit që nga ditëlindja ime e 33-të, dëshira ime u bë kaq e fortë që vërtet ta flas dhe ta jetoj të vërtetën dhe të të njoh ty. Jo vetëm kaq, por dua vërtet të mësoj nga urtësia jote dhe ta di kush ishte, në të vërtetë, ky baba themelues i këtij brezi më të madh. Meqë të gjithë ne jemi variacione dhe kombinime të tua dhe të nënës sonë, është më se e rëndësishme ta njohim source code-in në rreshtin e parë dhe atë që e bëri kaq të madh.
Shpresoj që kjo letër të të japë paqe, dashuri dhe mirëkuptim për një shpirt të ri që është këtu për të përjetuar :)
Me dashuri nga thellësia e zemrës, yt bir,
Eduard Gani Luta